De wortelkanaalbehandeling (deel 1)

© LiSAR

Zoals in een vorig artikel over hoektandfracturen was aangegeven wordt in dit artikel nader ingegaan op de behandeling van een reeds langer bestaande hoektandfractuur.
Als bij een hoektandfractuur niet snel (meestal binnen enkele dagen tot 1-2 weken) een behandeling wordt ingesteld die tot doel heeft het blootgelegde wortelkanaalweefsel, de zogenaamde pulpa, te beschermen, dan zal deze pulpa afsterven.

In de pulpakamer zal er dan een hoeveelheid afgestorven materiaal aanwezig zijn, die via de wortelpuntopening naar de omgeving van de wortel zal lekken. Het lichaam merkt op dat er afgestorven (dus schadelijk) materiaal in het lichaam is vrijgekomen, en het afweerapparaat zal gaan proberen om dit afgestorven materiaal op te ruimen. Daartoe gaan verschillende witte bloedceltypen naar de plaats des onheils, en deze cellen ruimen al het afgestorven materiaal op. Bij deze opruimreactie doen de witte bloed-cellen echter geen half werk, en ook nog wel levensvatbaar weefsel in de directe omgeving van het afgestorven materiaal zal worden opgeruimd. Daarom zal in eerste instantie het bot dat rondom de wortelpunt aanwezig is worden afgebroken. Op een röntgenfoto van de betreffende tand is dan te zien dat er een zone rondom de wortelpunt is waar geen bot meer aanwezig is. Er heeft zich dan een klein abcesje rondom de wortelpunt gevormd, het wortelpuntabces. Bij mensen is bekend dat zo'n wortelpuntabces heel pijnlijk kan zijn, waarbij het soms heel moeilijk te lokaliseren is waar die pijn precies vandaan komt. Bij honden zal dat niet anders zijn.
Bij honden die behandeld werden aan een wortelpuntabces was het heel opvallend dat veel eigenaren van behandelde honden opmerkten dat het karakter van de hond na behandeling sterk verbeterd was. De honden waren weer vrolijk, speelden weer graag, etc. Een duidelijke aanwijzing dat ook honden met een wortelpuntabces duidelijk last kunnen hebben van zo'n aandoening.

Als het abces langer bestaat tracht het lichaam meestal om de pus die zich gevormd heeft uit het lichaam te werken. De witte bloedcellen maken dan vanaf het abces een kanaal naar buiten toe, waarlangs de pus het lichaam kan verlaten. Zo'n kanaal heet een fistel, en bij honden uit zich dat vaak door een spontaan pussende plek onder het oog, langs de neusrug of in de onderkaak. Omdat de bron van het abces, het afgestorven pulpamateriaal, niet verdwenen is, blijft er steeds nieuwe pus aangemaakt worden rondom de wortelpunt en zal de fistel dus nooit genezen. Integendeel, het kanaal zal steeds groter worden, waarbij steeds meer bot van de schedel wordt aangetast. Een fistel zal dus behandeld moeten worden.

Ook in de tand zelf zal op den duur een afbraakproces op gang komen, waardoor de tand als het ware van binnen uit opgelost wordt. Na verloop van tijd kan die oplossing de tand zodanig verzwakken dat het restant van de tand spontaan fractureert of zelfs versplintert.

Uit het voorgaande verhaal blijkt wel dat het niet behandelen van een afgebroken hoektand op den duur (soms wel in een periode van 2 jaar) altijd tot ernstige problemen zal leiden. Een behandeling is dus noodzakelijk.

Deel 2